Miesiąc: maj 2011

Jak wielu userów na S24 w pewnym momencie założyłem sobie konto na Nowym Ekranie, nie rezygnując z pisania na Salonie, codziennego czytania i komentowania. Chciałem sprawdzić jak tam jest i czy rzeczywiście jest to ta nowa jakość w polskiej blogosferze. Jako że mam niejakie doświadczenie w blogowaniu i w ogóle pisaniu publicznym w internecie, a zaczynałem, zanim jeszcze w ogóle takie pojęcie jak blog się pojawiło, najpierw był USENET, a potem rozmaite fora dyskusyjne, potem blox i w końcu Salon24), a więc postanowiłem sprawdzić jak tam jest. Na początku – okazało się, że engine jest dokładnie taki sam jak ten…

Piotr Skwieciński swoją polemiką z moim tekstem na temat objawów radości po śmierci Osamy ibn Ladena przywołał Ottona I wywieszającego pojmanych wodzów węgierskich, pustoszących do tej pory chrześcijańską Europę, przeciwstawiając to mojemu zdaniu, iż władca czy przywódca państwowy nie powinien okazywać uradowania z powodu zabicia wroga, tak jak to robi prosty lud. A więc Otton I wieszając pokonanych wrogów jakoś według Skwiecińskiego sytuuje się w jednym rzędzie ze współczesnymi nam przywódcami, którzy okazywali przed kamerami szczerą radość z faktu uśmiercenia islamskiego terrorysty.   Mam wrażenie, że mówimy z Piotrem o różnych rzeczach.   To czy Otton wieszał pokonanych wrogów i…

Bez względu w jakich okolicznościach pobawiono życia tego człowieka w Pakistanie, czy był on poszukiwanym terrorystą,czy nie, to co wydarzyło się w mediach i na ulicach, i jak zachowali się politycy (w tym polscy) ma moim zdaniem swoje przełomowe znaczenie i równocześnie – pokazuje gdzie znaleźliśmy się jako cywilizacja, jako wspólnota cywilizacyjna. Skakanie z radości na grobie przeciwnika może być jakoś zrozumiałe (co nie znaczy, że akceptowane) w buszu wśród „dzikich”: tu rytualny taniec wynika z potrzeby zademonstrowania brutalnej siły i przewagi jaką się osiągnęło dzięki zabiciu wroga. Ta radość okazywana przez zwycięzcę, jest także wyrazem uczucia ulgi, z faktu,…