Kategoria: Unicestwaienie/ Czy Polska przetrwa epokę algorytmów

Kiedy w połowie XI wieku Kazimierz Odnowiciel wracał z wygnania, by odbudować państwo po katastrofie reakcji pogańskiej i najeździe Brzetysława, nie miał za sobą żadnej instytucji. Miał za sobą sieć. Rusinów, Niemców, możnych, którzy przypomnieli lojalność ojców i przenieśli ją na niego. Nie był to powrót władcy do tronu – było to odtworzenie państwa przez relacje, w miejscu gdzie procedury przestały istnieć, bo nie było już czego się trzymać. I ta logika – państwo jako sieć, nie jako urząd – trwa do dzisiaj. Tezę tę łatwo zbagatelizować jako kolejną wariację na temat polskiego indywidualizmu, braku dyscypliny, niemożności budowania trwałych instytucji….

Niektóre słowa są nadużywane, lecz nie tracą przez to swojej funkcji – wręcz przeciwnie, stają się tym bardziej użyteczne im bardziej tracą precyzję. Polaryzacja jest dziś takim słowem. Brzmi naukowo, sugeruje symetrię, uspokaja. Mówi: po obu stronach stoją równorzędni przeciwnicy, każdy ze swoją racją i swoim lękiem, i ta właśnie równoważność czyni dialog trudnym, lecz możliwym. Kto mówi polaryzacja, mówi równocześnie: obie strony są sobie winne. Słowo to jest najchętniej używanym narzędziem zatarcia śladów, bo ukrywa fakt, że w Polsce nie mamy do czynienia z konfliktem symetrycznym, lecz z operacją prowadzoną z jednego kierunku.  Operacja ta ma architektów i ma…